Verslag wandeling Overloon

Verslag wandeling Overloon

De Maashoekers die naar Overloon togen op 28 januari waren echte ‘bofkonten’, wat een prachtige dag. Om 08.30 uur staat de maan nog helder aan een strakblauwe hemel.

We zijn al vaker in Overloon ‘Loen’, op z’n Limburgs’ geweest, net op de grens tussen Noord-Brabant en Limburg, maar een andere wandelroute laat ons deze ‘historische’ omgeving weer in een ander daglicht zien. Samen met onze gastvrouw wandelen we de Klokkenbergtocht, waarbij de Loobeek vaak een leidraad is. Deze beek droeg tijdens de Tweede Wereldoorlog de naam ‘bloedbeek’ omdat hier de grootste tankslag ooit op Nederlandse bodem heeft plaatsgevonden. Klokken hebben we niet gezien, wel veel water maar gelukkig in plassen en beekjes.

De tocht gaat door het bosgebied de Overloonse duinen en langs het beekje de Loobeek. Overloon is vooral bekend om zijn Nationaal Oorlogs- en Verzetsmuseum. Aan het einde van de Tweede Wereldoorlog (1944) werd Overloon bijna helemaal verwoest bij de Slag om Overloon. Het bosgebied de Overloonse Duinen dankt zijn naam aan de oorspronkelijke stuifduinen en is momenteel een gevarieerd gebied met kleine heideveldjes en een half open gebied met jeneverbesstruiken. De Loobeek gaat hoofdzakelijk door landbouwgebied.

Onderweg klinkt het meermaals ‘even de plantjes water geven’, zowel door heren als dames. Toch is het goed opletten tijdens deze ‘plaspauzes’ hebben we ervaren. Al wandelend horen we opeens vreemde geluiden in de verte, wie schreeuwt daar zo. Bleek het één van de onzen te zijn die na ‘de plantjes water geven’ achterop was geraakt. Fluitsignalen, wat schreeuwen over en weer en we zijn weer compleet. We hebben weer wat geleerd, ‘wachten op de plassers’. Onze ‘appeltjespauze’, is bij de ijzeren toren waar we vaker gerust hebben.

Terug in Overloon hebben we in het café van het Nationaal Oorlogs- en Verzetsmuseum nog een consumptie genuttigd waarbij het gesprek ging over koorzangers (zangeressen) en hun repertoire, een heel andere invalshoek. Op naar het aanstaande Carnavals weekend in Epen Zuid-Limburg, wie weet komt zingen nog van pas.

Noot van de schrijver
In Overloon kwamen we langs een oorlogskerkhof. Je wordt even stil als je de grafstenen leest van de jonge mannen die hier begraven liggen. Ze hebben destijds gevochten voor onze vrijheid. In een periode van vrede is dat moeilijk te doorgronden, maar toch .... er bekruipt je een gevoel van .... Laten we hun in onze gedachten houden, ons respect tonen, al hebben we ze nooit gekend.